ΝΑΥΠΛΙΟ – ” Η ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΤΥΧΗΜΑ…”

Μοιραζόμαστε την παρακάτω δημόσια ανάρτηση μιας συμπολίτισσάς μας, η οποία καταθέτει τις προσωπικές της σκέψεις και τους προβληματισμούς της για την κατάσταση του αστικού πρασίνου στο Ναύπλιο.

Ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί κανείς με κάθε σημείο που αναφέρει,  το ζήτημα της φροντίδας των κοινόχρηστων χώρων και του πρασίνου αξίζει να συζητηθεί με σοβαρότητα και σεβασμό. Σκοπός της κοινοποίησης είναι να ανοίξει ένας γόνιμος δημόσιος διάλογος, με βάση την ανταλλαγή απόψεων και την αγάπη για την πόλη μας:

Την έζησα όταν η Σταϊκοπούλου ήταν γεμάτη ταβέρνες, μπουάτ και καταστήματα. Την έζησα όταν η Πλατεία Συντάγματος ήταν μια πραγματική πλατεία, τετραγωνισμένη, γεμάτη νερατζιές που μοσχομυρίζαν , με αυτοκίνητα να κυκλοφορούν και να σταθμεύουν γύρω της.

Σήμερα ακούω συνεχώς παράπονα. Άλλοι ενοχλούνται από τα τραπεζοκαθίσματα. Άλλοι από τα αυτοκίνητα που σταθμεύουν ανεξέλεγκτα. Άλλοι από την ηχορύπανση, τη φωτορύπανση και ουκ έστιν αριθμός.

Έχω όμως μια απορία. Για το πράσινο αυτής της πόλης θα μιλήσει ποτέ κανείς;

Γιατί η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα είναι, επιεικώς, θλιβερή.

Οι μουριές, στην πλειονότητά τους, έχουν καταντήσει θάμνοι. Κλαδεύονται ξανά και ξανά, με την αιτιολογία της ασθένειας ή του χαμηλού φυλλώματος. Μόνο που ο λόγος που φυτεύτηκαν δεν ήταν για να μοιάζουν με θάμνους. Ήταν για να προσφέρουν σκιά. Και αυτή η σκιά πλέον λείπει. Αρκεί να περάσει κανείς έξω από το 1ο Δημοτικό Σχολείο για να το διαπιστώσει.

Δέντρα που χρειάστηκαν δεκαετίες για να μεγαλώσουν αφήνονται να καταστραφούν μέσα σε λίγα χρόνια. Όχι από κάποια φυσική καταστροφή. Από την αδιαφορία.

Η Πλατεία Εθνοσυνελεύσεως (Πρόνοια) βρίσκεται σε ακόμη χειρότερη κατάσταση. Το γκαζόν έχει σχεδόν εξαφανιστεί, τα παρτέρια είναι ξερά και το αυτόματο πότισμα, όπου υπάρχει, είτε δεν λειτουργεί είτε λειτουργεί πλημμελώς.

Το ίδιο συμβαίνει και στο Πάρκο Κολοκοτρώνη, για το οποίο δαπανήθηκαν χιλιάδες ευρώ και σήμερα παρουσιάζει εικόνα εγκατάλειψης. Το ίδιο και στην διαδρομή προς τον Φάρο, όπου από το γκαζόν έχουν απομείνει ελάχιστα και οι εναπομείναντες φοίνικες μοιάζουν περισσότερο με άλλοθι παρά με χώρο πρασίνου. Την ίδια εικόνα εγκατάλειψης συναντά κανείς και στον χώρο γύρω από το Λιοντάρι των Βαυαρών, όπου το πράσινο έχει αφεθεί στην τύχη του.

Και το ερώτημα είναι απλό.

Δεν χρειάζονται άλλες μακέτες, άλλες εξαγγελίες και άλλες φωτογραφίες. Χρειάζονται τα αυτονόητα. Πότισμα. Συντήρηση. Φροντίδα και δενδροφύτευση και εμπλουτισμός πρασίνου σε κενά οριοθετημένα σημεία .

Γιατί τα δέντρα δεν ξεραίνονται μέσα σε μια νύχτα. Ξεραίνονται όταν επί μήνες ή και χρόνια δεν ασχολείται κανείς μαζί τους.

Και το πιο λυπηρό είναι ότι αυτή η εγκατάλειψη δεν αφορά μόνο το πράσινο. Αφορά τη νοοτροπία με την οποία αντιμετωπίζεται συνολικά η πόλη.

Η εγκατάλειψη δεν είναι ατύχημα. Είναι επιλογή. Και όταν επί χρόνια δεν αλλάζει τίποτα, η επιλογή αυτή έχει πλέον ονοματεπώνυμο: Δήμος Ναυπλιέων”