“ΤΟΝ ΗΠΙΑΜΕ”

Τι ζούμε, επιτέλους, σε αυτή τη χώρα;

Σκάνδαλο στο μπάσκετ, Pizza Fan, ακρίβεια, Μονή Σινά, Α και ΟΥ, ΔΑΠ-ΝΔΦΚ… Ένα ατελείωτο γαϊτανάκι επικαιρότητας, παραπολιτικής και γελοιοποίησης της δημόσιας ζωής. Κάθε μέρα κι ένα νέο επεισόδιο, κάθε μέρα κι ένας καινούργιος θόρυβος, για να ξεχνάμε γρήγορα το προηγούμενο.

Και μέσα σε όλο αυτό το πανηγύρι, μήπως ξεχάσαμε το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο; Μήπως ξεχάσαμε ένα ζήτημα με σοβαρές γεωπολιτικές συνέπειες για τη χώρα μας; Ή μήπως μας βολεύει να ασχολούμαστε με ό,τι κάνει περισσότερο θόρυβο, αντί με ό,τι απαιτεί γνώση, σοβαρότητα και πολιτική ευθύνη;

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έχουμε και τα δισεκατομμύρια που δαπανούμε για εξοπλισμούς. Παρουσιάζουμε τα εξοπλιστικά προγράμματα με πανηγυρικούς τόνους, καμαρώνουμε για τα υπερσύγχρονα οπλικά συστήματα και τις αμυντικές μας δυνατότητες, προβάλλοντας την εικόνα μιας χώρας που ενισχύει τη θέση της και θωρακίζει την κυριαρχία της. Κανείς δεν αμφισβητεί ότι η εθνική άμυνα χρειάζεται ισχυρές και αξιόπιστες δυνατότητες. Όμως, η ουσία της αποτροπής δεν βρίσκεται μόνο στα όπλα που αγοράζουμε, αλλά και στην πολιτική βούληση να υπερασπιστούμε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα.

Και εδώ γεννιούνται εύλογα ερωτήματα: Τι νόημα έχουν οι μεγάλες εξαγγελίες και οι πανηγυρισμοί για τους εξοπλισμούς, όταν κρίσιμα έργα στρατηγικής σημασίας, όπως η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου, συνοδεύονται από αβεβαιότητα, καθυστερήσεις και γεωπολιτικές πιέσεις; Πώς γίνεται να επενδύουμε τόσα χρήματα στην αμυντική μας θωράκιση, αλλά να μην μπορούμε να διασφαλίσουμε με σαφήνεια και αποτελεσματικότητα την πρόοδο ενός έργου που έχει χαρακτηριστεί στρατηγικής σημασίας;

Το καλώδιο δεν είναι απλώς ένα τεχνικό έργο. Είναι ζήτημα ενεργειακής ασφάλειας, γεωπολιτικής παρουσίας και ευρωπαϊκής αξιοπιστίας. Και όταν η υλοποίησή του προσκρούει σε εμπόδια και απειλές, το ερώτημα δεν είναι αν πρέπει να ενεργούμε απερίσκεπτα, αλλά αν διαθέτουμε συνεκτική στρατηγική, σαφείς κόκκινες γραμμές και την αποφασιστικότητα να τις υποστηρίξουμε στην πράξη.

Γιατί η αποτροπή δεν μετριέται μόνο σε φρεγάτες, μαχητικά αεροσκάφη και δισεκατομμύρια. Μετριέται και στην ικανότητα ενός κράτους να υπερασπίζεται τις επιλογές του, χωρίς να υποχωρεί κάθε φορά που συναντά αντίσταση.

Την ώρα που ο πολίτης μετράει τα ευρώ μέχρι το τέλος του μήνα, η ακρίβεια καλπάζει και η εμπιστοσύνη στους θεσμούς δοκιμάζεται, η δημόσια συζήτηση βυθίζεται συχνά σε ένα ατελείωτο θέατρο εντυπώσεων. Α και ΟΥ, ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και κομματικές αντιπαραθέσεις γίνονται θέαμα, λες και το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας είναι ποιος θα φωνάξει πιο δυνατά και ποιος θα κερδίσει τις εντυπώσεις.

Κι ύστερα αναρωτιόμαστε γιατί ο κόσμος απαξιώνει την πολιτική. Όταν η σοβαρότητα υποχωρεί μπροστά στο θέαμα, όταν τα μεγάλα εθνικά και κοινωνικά ζητήματα χάνονται μέσα στον καθημερινό θόρυβο, τότε δεν κινδυνεύει μόνο η ποιότητα του δημόσιου διαλόγου. Κινδυνεύει η ίδια η δυνατότητα των πολιτών να ξεχωρίζουν το ουσιώδες από το γελοίο.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι συζητάμε για το μπάσκετ, τις παρατάξεις ή τα σκάνδαλα. Το πρόβλημα είναι όταν αυτά καταπίνουν τα πάντα και τα σημαντικά περνούν στα ψιλά.

Γιατί το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο δεν ακυρώνεται επειδή το ξεχάσαμε. Η ακρίβεια δεν υποχωρεί επειδή αλλάξαμε θέμα συζήτησης. Τα δισεκατομμύρια των εξοπλισμών δεν μετατρέπονται αυτομάτως σε αποτελεσματική εθνική στρατηγική. Και η ηλεκτρική διασύνδεση δεν θα προχωρήσει με πανηγυρικές δηλώσεις, αν δεν υπάρχουν συγκεκριμένες αποφάσεις, σχέδιο και αποφασιστικότητα για την αντιμετώπιση των εμποδίων.

Η πολιτική ευθύνη δεν εξαφανίζεται επειδή στήθηκε άλλο ένα επικοινωνιακό πανηγύρι.

Τελικά, τι ζούμε; Μια χώρα που αντιμετωπίζει τα μεγάλα προβλήματα με σοβαρότητα ή μια κοινωνία που παρακολουθεί το ένα επεισόδιο μετά το άλλο, μέχρι να ξεχάσει ποιο ήταν το πραγματικό έργο;

Και κάτι τελευταίο: Δεν αρκεί να καμαρώνουμε για τα όπλα που αγοράζουμε. Πρέπει να ξέρουμε και για ποιον στρατηγικό σκοπό τα αγοράζουμε. Δεν αρκεί να διακηρύσσουμε ότι υπερασπιζόμαστε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Πρέπει να αποδεικνύουμε ότι διαθέτουμε τη στρατηγική, τη συνέπεια και την πολιτική βούληση να τα υποστηρίξουμε.

Γιατί η εθνική αξιοπρέπεια δεν είναι επικοινωνιακό σύνθημα. Είναι ευθύνη που κρίνεται καθημερινά, στις αποφάσεις που παίρνουμε — αλλά και σε εκείνες που αποφεύγουμε να πάρουμε.