ΠΟΣΟ ΑΚΟΜΗ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ;

Γράφει και σχολιάζει ο Δημήτρης Σαλαπάτας Δικηγόρος Δ.Σ.Ν.

Πριν από λίγη ώρα βρέθηκα μάρτυρας ενός ακόμη περιστατικού που, δυστυχώς, δεν αποτελεί εξαίρεση αλλά μέρος μιας ευρύτερης καθημερινότητας που πολλοί πολίτες βιώνουν και ελάχιστοι τολμούν να περιγράψουν δημόσια.

Σε κατάστημα μεγάλης αλυσίδας σούπερ μάρκετ, στο Άργος, μια ομάδα ατόμων της γνωστής “ευπαθούς” κοινωνικής ομάδας μπήκε στον χώρο, κατανάλωνε προϊόντα πριν τα πληρώσει, πετούσε συσκευασίες επιδεικτικά στο πάτωμα και συμπεριφερόταν σαν να μην υπήρχε κανένας κανόνας. Το αποκορύφωμα ήταν όταν ένας από αυτούς ήπιε από συσκευασμένο σοκολατούχο ρόφημα, το ξαναέκλεισε και το επέστρεψε στο ράφι σαν να μην συνέβη τίποτα.

Τότε απευθύνθηκα σε αυτόν και του είπα “φιλαράκο αν σου λείπει το 1 ευρώ να στο αγοράσω εγώ, μη το κάνεις αυτό σε παρακαλω ..μπορεί αυτό που έβαλες στο στομα σου να

το καταναλώσει κάποιο παιδάκι..”

Η απάντηση δεν ήταν μια συγγνώμη. Ήταν απειλές. Οχι μόνο από αυτό το άτομο, αλλά από όλη την παρέα του που με περικυκλωσε !

” Εσένα για μπάτσο σε βάλανε..αντε και γ@μησου! Αν είσαι μάγκας να τα πούμε έξω..παλιοαρχ@δι !!”

Ήταν επιθετικότητα ευτυχως μόνο φραστική Ήταν και η βεβαιότητα τους ότι δεν πρόκειται να υπάρξει καμία συνέπεια.

Ακόμη πιο ανησυχητική ήταν η στάση των υπευθύνων. Η απάντηση του ανθρώπου της ασφάλειας ήταν αποκαρδιωτική: “Κάθε μέρα τα ίδια κάνουν”. Μια φράση που συμπυκνώνει το πραγματικό πρόβλημα της χώρας. Όχι μόνο την παραβατικότητα, αλλά την εξοικείωση με αυτήν. Την παραίτηση!

Δεν είναι φυσιολογικό να φοβάται ο πολίτης να κάνει μια παρατήρηση. Δεν είναι φυσιολογικό να απειλείται κάποιος επειδή υπερασπίστηκε το αυτονόητο. Δεν είναι φυσιολογικό να υπάρχουν χώροι όπου ο νόμος εφαρμόζεται επιλεκτικά ή καθόλου.

Το πρόβλημα δεν είναι η καταγωγή, η φυλή ή η κοινωνική προέλευση οποιουδήποτε. Το πρόβλημα είναι η ατιμωρησία. Είναι η πεποίθηση ότι ορισμένοι μπορούν να παραβιάζουν κανόνες χωρίς συνέπειες, ενώ οι υπόλοιποι καλούνται να είναι νομοταγείς και να πληρώνουν το κόστος.

Για χρόνια η δημόσια συζήτηση για την παραβατικότητα των ρομά κινείται ανάμεσα σε δύο άκρα: από τη μία η άρνηση του προβλήματος και από την άλλη οι γενικεύσεις που δεν οδηγούν πουθενά. Καμία από τις δύο στάσεις δεν προσφέρει λύση.

Η κοινωνία χρειάζεται ξεκάθαρους κανόνες και εξίσου ξεκάθαρες συνέπειες.

Όποιος παρανομεί πρέπει να αντιμετωπίζει τις συνέπειες των πράξεών του, ανεξάρτητα από το ποιος είναι. Όποιος λαμβάνει κρατική στήριξη και επιδόματα οφείλει να σέβεται τους νόμους και τις υποχρεώσεις του απέναντι στην κοινωνία διαφορετικά να “κοβονται”άμεσα !

Και το κράτος οφείλει να ελέγχει ότι οι παροχές συνδέονται με πραγματική κοινωνική ένταξη, εκπαίδευση των παιδιών των και συμμόρφωση με τη νομιμότητα.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα σήμερα δεν είναι ότι υπάρχουν παραβατικοί άνθρωποι. Πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν. Το πρόβλημα είναι ότι οι πολίτες αυτής της χώρας έχουν αρχίσει να πιστεύουν ότι είναι μόνοι τους.

Και όταν μια κοινωνία εγκαταλείπει τους πολίτες του και συνηθίζει την ανομία, τότε κινδυνεύει η ίδια η εμπιστοσύνη πάνω στην οποία στηρίζεται η συνύπαρξη.

Η ανοχή στην παραβατικότητα δεν είναι ανθρωπισμός. Είναι εγκατάλειψη της καθημερινής ασφαλειας του πολίτη . Και αυτή η εγκατάλειψη έχει ήδη αρχίσει να κοστίζει ακριβά!

(Υστερόγραφο: Το μεταχειρισμένο σοκολατούχο γάλα αγοράστηκε με σκοπό να το προσφέρω σε κάποιο αδέσποτο γατάκι της πόλης μας.)