ΠΟΙΟΣ ΚΥΒΕΡΝΑ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ;

Η ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ΤΗΣ ΚΑΘΑΡΟΓΡΑΦΗΣ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΚΑΙ Η ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΗ ΟΜΗΡΙΑ 400.000 ΔΑΝΕΙΟΛΗΠΤΩΝ ΑΠΟ ΤΑ FUNDS

Αυτό που συμβαίνει σήμερα δεν είναι απλή δυσλειτουργία. Είναι ΣΥΣΤΗΜΙΚΗ ΕΚΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ και θεσμική ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών σε καθεστώς διαρκούς ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΟΜΗΡΙΑΣ.

Η απόφαση του Αρείου Πάγου για τον τρόπο υπολογισμού των τόκων στον νόμο Κατσέλη, αντί να αποτελέσει σημείο ΤΕΛΟΥΣ στην αβεβαιότητα, έχει μετατραπεί σε εργαλείο παράτασης της ΑΣΑΦΕΙΑΣ και σε θεσμικό κενό που λειτουργεί αποκλειστικά υπέρ των FUNDS.

Και ενώ η δικαστική κρίση έχει ήδη εκδοθεί, η ΚΑΘΑΡΟΓΡΑΦΗ της απόφασης παραμένει ανεξήγητα σε εκκρεμότητα για μήνες. Μια διαδικασία που σε κάθε εύρυθμο κράτος θα έπρεπε να είναι ζήτημα λίγων ημερών, έχει μετατραπεί σε ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΗ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ που ακυρώνει στην πράξη την ίδια τη λειτουργία της δικαιοσύνης.

Το αποτέλεσμα είναι ξεκάθαρο και αδιαμφισβήτητο: τα FUNDS εκμεταλλεύονται το ΘΕΣΜΙΚΟ ΚΕΝΟ, προχωρούν σε ερμηνείες κατά το δοκούν και επιχειρούν να ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΟΥΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ που είχαν ήδη ρυθμιστεί δικαστικά. Οι δόσεις ΤΡΙΠΛΑΣΙΑΖΟΝΤΑΙ στην πράξη, όχι από νέο νόμο, αλλά από την ΑΔΡΑΝΕΙΑ του κράτους να επιβάλει άμεσα και καθαρά τη δικαστική απόφαση.

Εδώ δεν μιλάμε για τεχνική καθυστέρηση. Μιλάμε για ΘΕΣΜΙΚΗ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΕΠΙΒΟΛΗΣ της ίδιας της δικαστικής εξουσίας απέναντι σε οικονομικούς μηχανισμούς που δρουν σαν να προηγούνται του νόμου.

Η εικόνα είναι ωμή: 400.000 πολίτες βρίσκονται σε καθεστώς ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑΣ, με το κράτος να παρακολουθεί παθητικά και τη ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ να εκπέμπει καθυστερημένα και αποδυναμωμένα μηνύματα.

Η μη έγκαιρη καθαρογραφή δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι ο ΚΡΙΣΙΜΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ που επιτρέπει την παραμόρφωση της εφαρμογής της απόφασης. Και όσο αυτή η καθυστέρηση συνεχίζεται, τόσο η απόφαση ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΤΑΙ ΣΕ ΚΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ, ανοιχτό σε επιλεκτικές ερμηνείες.

Το ερώτημα πλέον δεν είναι νομικό. Είναι ΘΕΣΜΙΚΟ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ:

ΠΟΙΟΣ ΚΥΒΕΡΝΑ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ;

Αν η Πολιτεία δεν μπορεί να διασφαλίσει ούτε την ΑΜΕΣΗ καθαρογραφή μιας κρίσιμης απόφασης, τότε δεν μιλάμε για καθυστέρηση. Μιλάμε για ΑΠΩΛΕΙΑ ΕΛΕΓΧΟΥ.

Και όταν ο έλεγχος χάνεται, το κενό δεν μένει ποτέ άδειο. Το καταλαμβάνουν εκείνοι που έχουν συμφέρον από την ΑΣΑΦΕΙΑ.

Η κοινωνία δεν βρίσκεται απλώς αντιμέτωπη με μια δύσκολη οικονομική πραγματικότητα. Βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα καθεστώς όπου η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ δεν αρκεί, αν δεν υπάρχει μηχανισμός άμεσης και ΑΠΟΛΥΤΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ της.

Και αυτό ακριβώς είναι το σημείο αποτυχίας