ΠΟΙΟΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΘΑ ΤΡΑΒΗΞΕΙ ΠΙΑ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΟΥ;

ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΣΤΟ ΑΡΓΟΣ ΕΠΑΝΑΦΕΡΕΙ ΕΝΑ ΕΡΩΤΗΜΑ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟΛΜΑ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙ

Στο Άργος, σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση της Ελληνικής Αστυνομίας, ένας οδηγός δεν σταμάτησε σε σήμα ελέγχου, σήμερα κατά τις πρωϊνές ώρες, επιχείρησε να διαφύγει, προσπάθησε να εμβολίσει αστυνομικούς και περιπολικά και, μετά από καταδίωξη, δύο αστυνομικοί έκαναν χρήση των υπηρεσιακών τους όπλων, τραυματίζοντάς τον.

Λίγες ώρες αργότερα, οι δύο αστυνομικοί συνελήφθησαν στο πλαίσιο της αυτόφωρης διαδικασίας,κρατούνται ενω σχηματίστηκε δικογραφία σε βάρος τους και ξεκίνησε πειθαρχική έρευνα.

Ναι, έτσι προβλέπει ο νόμος.

Το πραγματικό ερώτημα, όμως, είναι άλλο.

ΤΕΛΙΚΑ, ΠΟΙΟΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΤΟΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΟΤΑΝ ΚΑΝΕΙ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ;

Ο αστυνομικός καλείται να πάρει αποφάσεις μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου. Δεν έχει την πολυτέλεια να διαβάσει τον Ποινικό Κώδικα την ώρα που κάποιος ορμάει εναντίον του με αυτοκίνητο ή με όπλο. Πρέπει να αποφασίσει εκείνη τη στιγμή.

Αν δεν πυροβολήσει και χαθεί μια ανθρώπινη ζωή, θα κατηγορηθεί γιατί δεν ενήργησε.

Αν πυροβολήσει για να προστατεύσει τη δική του ζωή ή τη ζωή συναδέλφων και πολιτών, γνωρίζει ότι από την επόμενη κιόλας ώρα θα βρίσκεται ο ίδιος στο στόχαστρο.

Θα περάσει την πόρτα του ανακριτή.

Θα απολογείται.

Θα τεθεί σε διαθεσιμότητα ή θα ελεγχθεί πειθαρχικά.

Θα διασυρθεί δημόσια πριν ακόμη ολοκληρωθεί η έρευνα.

Και, μέχρι να αποδειχθεί τι πραγματικά συνέβη, για πολλούς θα έχει ήδη καταδικαστεί στη συνείδηση της κοινής γνώμης.

Πριν από καιρό ρώτησα έναν εν ενεργεία αστυνομικό:

«Τι υπηρεσιακό πιστόλι έχεις;»

«Glock», μου απάντησε.

«Πόσες σφαίρες παίρνει;»

Χαμογέλασε πικρά.

«Έτσι κι αλλιώς, είναι άδειο.»

«Άδειο;»

«Δημήτρη, έτσι και το χρησιμοποιήσω και πυροβολήσω, θα μπλέξω πάρα πολύ άσχημα.»

Αυτή η κουβέντα δεν έφυγε ποτέ από το μυαλό μου.

Δεν γνωρίζω αν εκφράζει όλους τους αστυνομικούς.

Αν όμως εκφράζει έστω και πολλούς από αυτούς, τότε υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα.

Γιατί ένας αστυνομικός που φοβάται περισσότερο τις συνέπειες της νόμιμης χρήσης του όπλου του παρά τον ίδιο τον εγκληματία, είναι ένας αστυνομικός που διστάζει τη στιγμή που δεν επιτρέπεται να διστάσει.

ΕΝΑ ΚΡΑΤΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΤΕΛΝΕΙ ΔΙΠΛΟ ΜΗΝΥΜΑ

Η κοινωνία απαιτεί από την Αστυνομία να αντιμετωπίζει την εγκληματικότητα, να προστατεύει τους πολίτες και να επεμβαίνει όταν απειλείται ανθρώπινη ζωή.

Την ίδια στιγμή, όμως, κάθε φορά που ένας αστυνομικός αναγκάζεται να χρησιμοποιήσει το υπηρεσιακό του όπλο, αντιμετωπίζεται σχεδόν ως ύποπτος μέχρι αποδείξεως του εναντίου.

Ασφαλώς και κάθε χρήση όπλου πρέπει να ελέγχεται. Αυτό επιβάλλει το κράτος δικαίου.

Άλλο, όμως, ο έλεγχος και άλλο η προεξόφληση της ενοχής.

Άλλο η διερεύνηση και άλλο η δημόσια καταδίκη πριν ακόμη αποφανθεί η Δικαιοσύνη.

Αν συνεχίσουμε να στέλνουμε το μήνυμα ότι όποιος αστυνομικός τραβήξει το όπλο του θα περάσει πρώτα από το εδώλιο της κοινής γνώμης και μετά από τη Δικαιοσύνη, ας μην απορούμε αν αύριο οι ίδιοι οι αστυνομικοί επιλέγουν να μην το χρησιμοποιήσουν ούτε όταν πραγματικά χρειάζεται.

Και τότε το τίμημα δεν θα το πληρώσουν μόνο οι αστυνομικοί.

Θα το πληρώσει ολόκληρη η κοινωνία.

Γιατί η μεγαλύτερη απειλή για τη δημόσια ασφάλεια δεν είναι ένας αστυνομικός που κάνει νόμιμα το καθήκον του.

Είναι ένας αστυνομικός που έχει μάθει να φοβάται περισσότερο τις συνέπειες της υπηρεσιακής του δράσης από τον ίδιο τον κίνδυνο που καλείται να αντιμετωπίσει!

Δημήτρης Σαλαπάτας