ΝΑΥΠΛΙΟ ΚΑΙ Η …ΤΑΦΟΠΛΑΚΑ ΤΟΥ ΠΑΡΝΩΝΑ

Στο λιμάνι του Ναυπλίου στοιβάζονται τμήματα από ανεμογεννήτριες.
Στην Ένωση Συνεταιρισμών  αποθηκεύονται κομμάτια τους.
Και στον Πάρνωνα ετοιμάζεται η ταφόπλακα.

Τίποτα δεν είναι «τυχαίο». Τίποτα δεν είναι «προσωρινό».
Είναι το έργο σε εξέλιξη .

Εκεί που κάποιοι δίνουν αγώνα, φωνάζουν, καταγγέλλουν, στέκονται απέναντι στην περιβαλλοντική λεηλασία,
στο Ναύπλιο κάποιοι άλλοι αφήνουν  να περάσει το έργο:
σιωπή, διευκολύνσεις, αποθήκες, λιμάνια ανοιχτά, δρόμοι πρόθυμοι.

Και το πιο εκκωφαντικό απ’ όλα:
πού είναι οι φωνές διαμαρτυρίας στο Ναύπλιο;
Πού χάθηκαν οι «ευαίσθητοι», οι «οικολόγοι του καφέ», οι επαγγελματίες αγανακτισμένοι;
Πού είναι όσοι φώναζαν για κάθε τι — αλλά τώρα κάνουν πως δεν βλέπουν κοντέινερ, πτερύγια, πύργους και φορτηγά;

Η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα.
Η σιωπή είναι συνενοχή.

Δεν μπορείς να μιλάς για πολιτισμό και ποιότητα ζωής,
και την ίδια ώρα να μετατρέπεις την πόλη σου σε διαμετακομιστικό κέντρο καταστροφής ενός βουνού.
Δεν μπορείς να λες «δεν ξέρω», όταν οι ανεμογεννήτριες είναι παρκαρισμένες μπροστά σου.

Αυτό που βαφτίζεται «πράσινη ανάπτυξη» είναι ένα κακογραμμένο άλλοθι.
Πράσινο ξέπλυμα για εργολαβικά συμφέροντα,
με τον Πάρνωνα — Απόθεμα Βιόσφαιρας της UNESCO — να θυσιάζεται για λίγα MW .

Ο Πάρνωνας δεν είναι εργοτάξιο.
Δεν είναι αποθήκη.

Είναι φυσική κληρονομιά.
Και θα τον υπερασπιστούμε —
με ή χωρίς τη σιωπηλή συναίνεση όσων σήμερα κάνουν πως δεν ακούν, δεν βλέπουν, δεν μιλούν.

Γιατί η ιστορία γράφει και τα ονόματα όσων αντιστάθηκαν.
Αλλά δεν ξεχνά ποτέ και εκείνους που έκαναν χώρο για να περάσει η καταστροφή.

ΑΓΓΕΛΟΣ   ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ