ΜΑΣ ΧΡΩΣΤΑΤΕ – ΔΕΝ ΣΑΣ ΧΡΩΣΤΑΜΕ

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται συχνά η εύκολη στοχοποίηση των πολιτών που αδυνατούν να ανταποκριθούν στις δανειακές τους υποχρεώσεις.

Χρησιμοποιούνται απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί, σαν η αδυναμία πληρωμής να αποτελεί επιλογή και όχι συνέπεια συγκεκριμένων οικονομικών και θεσμικών εξελίξεων.

Η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη. Κατά τη διάρκεια της πολυετούς οικονομικής κρίσης, οι συντάξεις ΜΕΙΩΘΗΚΑΝ, τα εισοδήματα ΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗΚΑΝ δραστικά και οι αποταμιεύσεις ΕΞΑΝΕΜΙΣΤΗΚΑΝ.

Οι παρεμβάσεις αυτές πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο της δημοσιονομικής προσαρμογής και της σταθεροποίησης του τραπεζικού συστήματος. Ωστόσο, οι συνέπειες επιβαρύνουν μέχρι σήμερα σημαντικό μέρος της κοινωνίας, ιδίως ανθρώπους που εργάστηκαν επί δεκαετίες με την εύλογη προσδοκία ότι το ΚΡΑΤΟΣ θα τηρήσει τις δεσμεύσεις του.

Είναι προφανές ότι η δυνατότητα εξυπηρέτησης ενός δανείου συνδέεται άμεσα με τη διατήρηση ενός ΕΠΑΡΚΟΥΣ και ΣΤΑΘΕΡΟΥ εισοδήματος. Όταν αυτό ανατρέπεται μονομερώς, η αδυναμία πληρωμής δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ατομική ασυνέπεια, αλλά ως ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ με βαθιές ρίζες.

Πίσω από εκατοντάδες χιλιάδες μη εξυπηρετούμενα δάνεια βρίσκονται ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ, εργαζόμενοι, συνταξιούχοι και παιδιά. Η κοινωνία δεν είναι απλώς ένα σύνολο αριθμών σε ισολογισμούς. Κάθε έξωση ή αναγκαστική εκτέλεση δεν αποτελεί μόνο μια οικονομική πράξη, αλλά ένα γεγονός με σοβαρές ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ.

Η ιστορική εμπειρία δείχνει ότι όταν η αίσθηση ΑΔΙΚΙΑΣ παγιώνεται, η κοινωνική συνοχή δοκιμάζεται. Η προστασία της εμπιστοσύνης μεταξύ κράτους και πολιτών, καθώς και η ΔΙΚΑΙΗ ΚΑΤΑΝΟΜΗ των βαρών, αποτελούν προϋποθέσεις σταθερότητας.

Το αίτημα δεν είναι η άρνηση των υποχρεώσεων, αλλά η αναγνώριση της ευθύνης όλων των μερών. Όταν οι πολίτες κλήθηκαν να στηρίξουν το χρηματοπιστωτικό σύστημα, το έπραξαν μέσω θυσιών. Η Πολιτεία οφείλει αντίστοιχα να διασφαλίσει ότι η κοινωνική προστασία και η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΑΝΑΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑΣ θα αποτελούν ουσιαστικές και όχι τυπικές αρχές του δικαίου.

Η συζήτηση για τα «κόκκινα» δάνεια δεν μπορεί να εξαντλείται σε λογιστικούς όρους.

Η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη. Κατά τη διάρκεια της πολυετούς οικονομικής κρίσης, οι συντάξεις ΜΕΙΩΘΗΚΑΝ, τα εισοδήματα ΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗΚΑΝ δραστικά και οι αποταμιεύσεις ΕΞΑΝΕΜΙΣΤΗΚΑΝ. Οι παρεμβάσεις αυτές πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο της δημοσιονομικής προσαρμογής και της σταθεροποίησης του τραπεζικού συστήματος.

Ωστόσο, οι συνέπειες επιβαρύνουν μέχρι σήμερα σημαντικό μέρος της κοινωνίας, ιδίως ανθρώπους που εργάστηκαν επί δεκαετίες με την εύλογη προσδοκία ότι το ΚΡΑΤΟΣ θα τηρήσει τις δεσμεύσεις του.

Είναι προφανές ότι η δυνατότητα εξυπηρέτησης ενός δανείου συνδέεται άμεσα με τη διατήρηση ενός ΕΠΑΡΚΟΥΣ και ΣΤΑΘΕΡΟΥ εισοδήματος. Όταν αυτό ανατρέπεται μονομερώς, η αδυναμία πληρωμής δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ατομική ασυνέπεια, αλλά ως ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ με βαθιές ρίζες.

Πίσω από εκατοντάδες χιλιάδες μη εξυπηρετούμενα δάνεια βρίσκονται ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ, εργαζόμενοι, συνταξιούχοι και παιδιά. Η κοινωνία δεν είναι απλώς ένα σύνολο αριθμών σε ισολογισμούς. Κάθε έξωση ή αναγκαστική εκτέλεση δεν αποτελεί μόνο μια οικονομική πράξη, αλλά ένα γεγονός με σοβαρές ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ.

Η ιστορική εμπειρία δείχνει ότι όταν η αίσθηση ΑΔΙΚΙΑΣ παγιώνεται, η κοινωνική συνοχή δοκιμάζεται. Η προστασία της εμπιστοσύνης μεταξύ κράτους και πολιτών, καθώς και η ΔΙΚΑΙΗ ΚΑΤΑΝΟΜΗ των βαρών, αποτελούν προϋποθέσεις σταθερότητας.

Το αίτημα δεν είναι η άρνηση των υποχρεώσεων, αλλά η αναγνώριση της ευθύνης όλων των μερών. Όταν οι πολίτες κλήθηκαν να στηρίξουν το χρηματοπιστωτικό σύστημα, το έπραξαν μέσω θυσιών.

Η Πολιτεία οφείλει αντίστοιχα να διασφαλίσει ότι η κοινωνική προστασία και η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΑΝΑΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑΣ θα αποτελούν ουσιαστικές και όχι ΤΥΠΙΚΕΣ αρχές του ΔΙΚΑΙΟΥ!