Η Δημοκρατία φόρεσε τα καλά της… και ξέχασε τον λαό

Κάθε Ιούλιο, το αστικό πολιτικό σύστημα φορά τα γιορτινά του για να τιμήσει την αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Στους λαμπερούς κήπους του Προεδρικού Μεγάρου ανταλλάσσονται χειραψίες, ανοίγονται ακριβά κρασιά και εκφωνούνται βαρύγδουποι λόγοι για την ελευθερία, την ισονομία και τα δικαιώματα.

Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια: η Δημοκρατία δεν είναι δεξίωση. Δεν είναι προσκλητήριο. Δεν είναι λίστα καλεσμένων.

Η Δημοκρατία είναι ο λαός. Κι όμως, ο μεγάλος πρωταγωνιστής της ημέρας μοιάζει να έχει μείνει… έξω από την πόρτα.

Αν κάποιος ερχόταν από άλλον πλανήτη και έβλεπε τις εικόνες, θα νόμιζε ότι η Δημοκρατία είναι μια κλειστή λέσχη με dress code και προσκλήσεις. Ότι γιορτάζεται με φλας φωτογράφων, όχι με ενεργούς πολίτες. Με πρωτόκολλο, όχι με συμμετοχή.

Το πιο ειρωνικό; Όλοι μιλούν στο όνομα του λαού. Απλώς ο λαός απουσιάζει από το κάδρο.

Ίσως τελικά η μεγαλύτερη επιτυχία της ημέρας να είναι ότι καταφέραμε να μετατρέψουμε μια επέτειο που γεννήθηκε από τη λαϊκή ανάγκη για ελευθερία σε μια τελετή δημοσίων σχέσεων.

Η Δημοκρατία, όμως, δεν ζητά σαμπάνιες ούτε κόκκινα χαλιά. Ζητά πολίτες που ακούγονται, θεσμούς που λειτουργούν και εξουσία που λογοδοτεί.

Τα υπόλοιπα είναι απλώς… η δεξίωση.