Ελληνική εξωτερική πολιτική, πόλεμος και αναζήτηση του ρόλου της, στην σύγχρονη πραγματικότητα

ΑΠΟΨΕΙΣ

Ο κ Κυριάκος Μητσοτάκης είναι υποστηρικτής της γεωπολιτικής θεώρησης, του «ναι μεν ανήκουμε στη Δύση, αλλά μπορούμε να έχουμε σχέσεις με άλλες δυνάμεις, όπως η Ρωσία και η Κίνα». Σε αυτό το πλαίσιο θεωρείται ρεαλιστής.

Όμως το παγκόσμιο περιβάλλον στις διεθνείς σχέσεις είναι άναρχο. Τουτέστιν δεν έχει μοτίβα ή πεπατημένες στην τωρινή χρονική συγκυρία. «Τα έθνη δεν έχουν σταθερούς φίλους ή εχθρούς. Έχουν μόνο σταθερά συμφέροντα», λέει ο Λόρδος Palmerston.

Άρα, ως ζωντανός οργανισμός, οι διεθνείς σχέσεις αλλάζουν ανά στιγμή. Κάθε γεγονός διαμορφώνει μια καινούργια πραγματικότητα.

Έτσι πρέπει οι πολίτες να αντιλαμβάνονται τις αλλαγές που γίνονται παγκόσμια σήμερα και μάλιστα ραγδαία.

Το Ισραήλ και η Αμερική, με το Ιράν, με όχι τόσο εμφανή υποστήριξη από Ρωσία και Κίνα, περνάνε στο επίπεδο της ανταλλαγής βαλλιστικών πυραύλων, εχθρικών πράξεων, δολιοφθορών, επιχειρήσεων στο έδαφος του άλλου αλλά και προπαγάνδας και απειλών.

Ο έλεγχος της «μέσης γης», της περιοχής που τέμνει την Κεντρική Ασία και ιδιαίτερα τον Κεντρικό Νότο, ορίζει το έπαθλο του νικητή.

Η «Νέα Μέση Ανατολή» του Ντόναλντ Τραμπ και του Μπενιαμίν Νετανιάχου έχει τα όριά της και το βλέμμα προς την Κίνα.

Γι’ αυτό ο γεωπολιτικός αυτός χώρος είναι το επόμενο βήμα προς την Κίνα. Το τίμημα είναι πολύ μεγάλο για ρήξη.

Θεωρώ πως στο τέλος της ημέρας θα υπάρξει κάποια λύση, κάποιος συμβιβασμός. Εξάλλου, για να δημιουργηθεί μια νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας δεν γίνονται όλα αυτά;

Σημαντική είναι η δραστηριοποίηση του Υπουργείου Εξωτερικών στον αραβικό κόσμο, όμως η θεωρία αποδεικνύεται στην πράξη.

Η Ελλάδα πρέπει να συμμετάσχει ενεργά στη Νέα Μέση Ανατολή.

«Δεν θα πρέπει να διαπραγματευόμαστε από φόβο. Αλλά να μη φοβόμαστε να διαπραγματευόμαστε», λέει ο Τζον Κένεντι.

Να μεσολαβήσει μέσω του Ιράν και του Ισραήλ, ιδιαίτερα με τη συμμετοχή της Κύπρου.

Να καταστεί αρωγός στον Λίβανο αλλά και προστάτης των Χριστιανών και Αλαουιτών στη Συρία.

Να ακολουθήσει το όραμα της Γαλλίας, η οποία γνωρίζει την πραγματικότητα στο πεδίο καλύτερα από τον καθένα.

Σίγουρα είναι υπαρκτό το θέμα «φινλανδοποίησης», με παράδειγμα την καθυστέρηση ενεργειακών έργων, όπως το ηλεκτρικό καλώδιο διασύνδεσης Κύπρου – Ελλάδας – Ιταλίας – Ευρώπης.

Θεωρώ ότι ο ρεαλισμός που έχει επιλέξει ο Πρωθυπουργός, σε συνδυασμό με τον πατριωτικό φιλελευθερισμό, μπορούν να αποτελέσουν τη σωστή λύση για την εξωτερική πολιτική.

Εν συνεχεία, η εντολή προς τον Υπουργό Εξωτερικών θα πρέπει να είναι:

– ανάληψη μεσολαβητικού ρόλου μεταξύ Ισραήλ και Ιράν

– επικαιροποίηση συνεργασίας με το Ισραήλ

– εμβάθυνση σχέσεων με την Ινδία

– επίλυση του ιδιοκτησιακού ζητήματος της Μονής Αγίας Αικατερίνης Σινά

– ολοκλήρωση ενεργειακών έργων

– συνεργασία με την Κύπρο

Τέλος, όπως σημειώνει ο Ελευθέριος Βενιζέλος:

«Η πραγματοποίησις των εθνικών μας πόθων δεν εξαρτάται τόσο από τις δικές μας πράξεις, όσο από τις διεθνείς συγκυρίες ” .