” ΕΓΙΝΕ ΜΟΝΑΚΟ ΤΟ ΝΑΥΠΛΙΟ”…

Παρκαρίσματα παντού· πάνω σε πεζοδρόμια, πάνω σε λογική, πάνω στο αύριο.
Ο αέρας βαρύς — όχι από σκέψη, αλλά από καπνό πυρηνελαιουργίας.
«Πράσινη ανάπτυξη», λένε, ενώ ξεφορτώνουν κομμάτια ανεμογεννητριών σαν παλιοσίδερα που κανείς δεν θέλει να θυμάται από πού ήρθαν.

Στην τηλεόραση ο δημοσιογράφος ανακοινώνει με ύφος αποκάλυψης:
«Έγινε  Μονακό το Ναύπλιο».
Η χώρα ανασαίνει με ανακούφιση. Κάτι κινείται. Κάτι συμβαίνει.
Δεν έχει σημασία τι.

Οι πολίτες περιφέρονται, ψάχνουν το παγοδρόμιο —
όχι για να πατινάρουν,
αλλά για να βρουν ένα σημείο αναφοράς, κάτι σταθερό μέσα στο λιώσιμο.
Στο ραδιόφωνο η φωνή του Θεοφάνους: καθαρή, αυθεντική, απόμακρη.
Τον άκουσαν όλοι.
Κανείς δεν τον είδε.

Γιατί εδώ ακούμε φωνές, όχι ανθρώπους.
Βλέπουμε τίτλους, όχι γεγονότα.
Ζούμε σε αναμονή, παρκαρισμένοι,
μέχρι να μας πουν πού να κοιτάξουμε
και τι να ξεχάσουμε.