ΕΧΕΙ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟ ΑΡΓΟΛΙΚΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ?

Με αφορμή μια συνέντευξη που ακούσαμε πρόσφατα από πρώην ποδοσφαιριστή και παράγοντα του χώρου, επανέρχονται στο προσκήνιο ζητήματα που απασχολούν διαχρονικά το Αργολικό ποδόσφαιρο και τα οποία δύσκολα μπορούν πλέον να αγνοηθούν.

Οι υποδομές αποτελούν ένα από τα πιο εμφανή προβλήματα. Σε αρκετά γήπεδα οι συνθετικοί τάπητες έχουν φθαρεί, η συντήρηση είναι ελλιπής και η καθαριότητα συχνά επαφίεται στο φιλότιμο των ίδιων των σωματείων. Η χρήση πρόχειρων λύσεων, όπως κοντέινερ για αποδυτήρια, δημιουργεί συνθήκες που δεν συνάδουν με βασικές προδιαγραφές υγιεινής, ιδιαίτερα κατά τους θερινούς μήνες όπου οι υψηλές θερμοκρασίες κάνουν την παραμονή σε αυτούς τους χώρους δυσβάσταχτη. Η ουσιαστική αναβάθμιση των εγκαταστάσεων παραμένει ζητούμενο.

Την ίδια στιγμή, η οικονομική πίεση είναι ασφυκτική. Παρότι πρόκειται για ερασιτεχνικά σωματεία, οι οικονομικές απαιτήσεις και οι επιβαρύνσεις θυμίζουν επαγγελματικές κατηγορίες. Παράβολα, πρόστιμα και συνεχείς υποχρεώσεις επιβαρύνουν διοικήσεις που ήδη δυσκολεύονται να καλύψουν βασικά λειτουργικά έξοδα. Η βιωσιμότητα πολλών ομάδων εξαρτάται από ελάχιστους ανθρώπους.

Σημαντικό ζήτημα αποτελεί και η έλλειψη οργανωμένων ακαδημιών σε αρκετές ομάδες της Α1. Η απουσία σταθερής παραγωγικής βάσης αποδυναμώνει το μέλλον του τοπικού ποδοσφαίρου. Όταν δεν επενδύεται συστηματικά χρόνος και πόρος στη νεολαία, χάνεται η σύνδεση με την τοπική κοινωνία και περιορίζεται η δυνατότητα δημιουργίας γηγενών ποδοσφαιριστών.

Στο διοικητικό επίπεδο, η φθορά είναι εμφανής. Άνθρωποι που στο παρελθόν στήριξαν ουσιαστικά τα σωματεία, προσφέροντας χρόνο, προσωπικό κόπο και οικονομικούς πόρους, έχουν σταδιακά απομακρυνθεί. Το κενό που δημιουργήθηκε δεν έχει καλυφθεί, ενώ η προσέλκυση νέων παραγόντων γίνεται ολοένα και δυσκολότερη σε ένα περιβάλλον αυξημένων ευθυνών και περιορισμένων κινήτρων.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της γενικότερης κατάστασης αποτελεί ο Πανναυπλιακός. Η ιστορική αυτή ομάδα αντιμετωπίζει προκλήσεις που αντικατοπτρίζουν τα προβλήματα ολόκληρης της περιοχής: περιορισμένη στήριξη, διοικητική αβεβαιότητα και ανάγκη για νέα πρόσωπα που θα δώσουν προοπτική και σταθερότητα.

Ακόμη και στον χώρο της διαιτησίας, όπου καταβάλλεται προσπάθεια βελτίωσης, ο αριθμός των ενεργών διαιτητών μειώνεται. Η συρρίκνωση των σωματείων και των αγώνων απλώς εξισορροπεί προσωρινά την κατάσταση, χωρίς να λύνει το πρόβλημα στη ρίζα του.

Το Αργολικό ποδόσφαιρο χρειάζεται συνολική ανασυγκρότηση. Με σχέδιο, διαφάνεια, επένδυση στις υποδομές και ουσιαστική στήριξη των σωματείων, μπορεί να ανακτήσει τη δυναμική του. Χωρίς ουσιαστικές παρεμβάσεις, η σταδιακή υποχώρηση θα συνεχιστεί.