ΑΡΓΟΣ – Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΑΛΛΙΩΣ

Έρχεται τον Απρίλιο στο CINE VALIA Cinema Argos

” Τρεις εμβληματικές ηρωίδες κλασικών έργων ξεπηδούν από την οθόνη και εισβάλλουν στη σκηνή, διεκδικώντας να αλλάξουν τη μοίρα που τους επιβλήθηκε”

********************************************************************************

Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΑΛΛΙΩΣ

Κείμενα βασισμένα στα θεατρικά:

“Το Κουκλόσπιτο” του Χένρικ Ίψεν,

”Δεσποινίς Τζούλια”, του Όγκουστ Στρίντμπεργκ, “Θείος Βάνια”, του Άντον Τσέχωφ

Σκηνοθεσία- Διασκευή- Δραματουργική Επεξεργασία- Διεύθυνση Παραγωγής: Κωνσταντίνος Σπηλιώτης. (Konstantinos Spiliotis-b)

Φιλμ- Μοντάζ- Σχεδιασμός Φωτισμού: Κωνσταντίνος Μαρλαγκούτσος. (Kostas Marlagkoutsos)

Σύμβουλος Σκηνοθεσίας- Δραματουργίας: Δρ. Ρούλα Σαλταπήδα. (Roula Sal)

Πρωτότυπη Μουσική: Emmanuel St Laurent. (Loukas Avgoustinatos

Κινησιολογία: Ηλιάνα Διολίτση (Iliana Diolitsi)

Σχεδιασμός αφίσας: Ανδρέας Μανούχος. (Ανδρέας Μανούχος)

Διανομή:

Νόρα: Ελεντίνα Κατσικίδη (Elentina Ka)

Τζούλια: Άννα Κυριαζοπούλου (Anna Kyriazopoulou)

Σόνια: Μυρτώ Ρισσάκη (Myrto Rissaki)

Τομ: Φώτης Μίλης (Fotis Milis)

Ζαν: Κωνσταντίνος Χριστόπουλος (Κωνσταντίνος Χριστόπουλος)

Θείος Βάνια: Ανδρέας Μανούχος (Ανδρέας Μανούχος)

Κριστίν: Αναστασία Πετροπούλου (Αναστασία Πετροπούλου)

Έμμα: Μαρίνα Σταματοπούλου (Marina Stamatopoulou)

Μαρία: Μαρία Μπακάλη (Μαρία Μπακάλη)

Ανίκα: Ελένη Σιουρούνη (ΕΛΕΝΗ ΣΙΟΥΡΟΥΝΗ)

Λούκας: Φίλιππος Ακούτας (ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΑΚΟΥΤΑΣ)

Χρόνος: Ρία Σπινθουράκη (Ria Spinthouraki)- Παναγιώτης Γουργουλιός (Panagiotis Gourgoulios)

Διάδραση με το κοινό: Ευαγγελία Κλουκίνα (Baggos LiLa Klouk– Γιάννης Γαλάνης

Μουσικός επί σκηνής: Emmanuel St Laurent (Loukas Avgoustinatos)

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ:

Τι γίνεται όταν ηρωίδες κλασικών Θεατρικών έργων, που γράφτηκαν για να κακοποιούνται- χειραγωγούνται από άντρες, ξυπνούν σήμερα αναγεννημένες σε νέα σώματα και έχουν την ευκαιρία να αλλάξουν την πλοκή, διαπραγματευόμενες τον ρόλο τους;

Θα επιλέξουν να ξαναζήσουν τον εφιάλτη

ή θα σπάσουν τα δεσμά τους για να γράψουν

τη ζωή τους αλλιώς;

Μπορεί ένα νέο σώμα να αλλάξει ένα παλιό τραύμα;

Ή μήπως ο εφιάλτης επαναλαμβάνεται επειδή οι δομές εξουσίας μεταλλάσσονται αλλά δεν εξαφανίζονται;

Βρισκόμαστε σε ένα θεατροκινηματογραφικό σύμπαν όπου ο ίδιος ρόλος γεννιέται δύο φορές.

Η σκηνή είναι παρόν, η οθόνη είναι μνήμη.

Ο ηθοποιός δεν ερμηνεύει απλώς.

Διασπάται. Διπλασιάζεται.

Αναμετριέται με την ίδια του την εικόνα, με σύμμαχο τον χρόνο.

Ποια αλήθεια αντέχει περισσότερο όταν οι δείκτες του ρολογιού επιταχύνουν τον ρυθμό τους; Η ζωντανή ή η καταγεγραμμένη;

Η συνεχής εναλλαγή θεάτρου και κινηματογράφου δημιουργεί μια διαρκή μετατόπιση οπτικής, που μετατρέπει τον θεατή σε ενεργό συμμετέχοντα, καθώς καλείται να συνθέσει τα διαφορετικά ερεθίσματα σε μια ενιαία εμπειρία, στην οποία έχει την ευκαιρία να συμμετάσχει, στον βαθμό που επιθυμεί.

Η σκηνή προσφέρει το σώμα, την αναπνοή, την αμεσότητα.

Η οθόνη προσφέρει το βλέμμα, το κοντινό πλάνο, τη λεπτομέρεια της εσωτερικής ρωγμής.

Και αυτή η συνύπαρξη σφραγίζεται από ζωντανή μουσική επί σκηνής.

Κωνσταντίνος Σπηλιώτης