ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ ή ΠΑΡΕΜΠΟΡΙΟ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ;

Γράφει και σχολιάζει ο Δημήτρης Σαλαπάτας Δικηγόρος Δ.Σ.Ν.

Οι μωβ κάδοι ανακύκλωσης ρούχων τοποθετήθηκαν από τους Δήμους με σκοπό να υπηρετήσουν το ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ, την ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ και την επαναχρησιμοποίηση ειδών που μπορούν να αποκτήσουν δεύτερη ζωή. Στην πράξη όμως, η εικόνα που αντικρίζουν καθημερινά οι πολίτες δεν θυμίζει ούτε ανακύκλωση ούτε κοινωνική πολιτική. Θυμίζει ΑΣΥΔΟΣΙΑ και πλήρη ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ.

Οι κάδοι αυτοί έχουν μετατραπεί σε εύκολο στόχο για επιτήδειους που αφαιρούν ρούχα και υποδήματα μέσα από τα σημεία συλλογής και στη συνέχεια τα μεταπωλούν ανενόχλητοι σε λαϊκές αγορές και παζάρια.

Ο πολίτης που αφήνει μια σακούλα με την πεποίθηση ότι συμμετέχει σε μια οργανωμένη διαδικασία ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗΣ και ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗΣ, τελικά βλέπει την προσφορά του να γίνεται αντικείμενο παράνομου ΕΜΠΟΡΙΟΥ.

Το σοβαρότερο όμως ζήτημα είναι η στάση του ίδιου του ΔΗΜΟΥ. Δεν αρκεί να τοποθετούνται κάδοι και να διαφημίζονται «πράσινες δράσεις» όταν δεν υπάρχει καμία ουσιαστική ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ των σημείων συλλογής.

Οι πολίτες βλέπουν καθημερινά παραβιάσεις, λεηλασίες και εικόνες εγκατάλειψης χωρίς κανέναν έλεγχο και χωρίς καμία παρέμβαση. Η κατάσταση αυτή εκθέτει τη δημοτική αρχή και ακυρώνει κάθε έννοια σοβαρής περιβαλλοντικής πολιτικής.

Όταν δεν υπάρχει ΕΛΕΓΧΟΣ, γεννιέται η ΑΝΟΧΗ. Και όταν υπάρχει ανοχή, η παρανομία μετατρέπεται σε κανονικότητα. Οι πολίτες χάνουν την εμπιστοσύνη τους, απογοητεύονται και σταματούν να συμμετέχουν, γιατί γνωρίζουν πλέον ότι πολλά από αυτά που προσφέρουν δεν οδηγούνται ούτε σε ανακύκλωση ούτε σε κοινωνικές δομές αλλά σε ανεξέλεγκτη μεταπώληση.

Η ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ δεν μπορεί να λειτουργεί ως βιτρίνα δημοσίων σχέσεων. Χρειάζεται ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ, επιτήρηση και πραγματική βούληση για προστασία της διαδικασίας.

Διαφορετικά, οι κάδοι αυτοί θα συνεχίσουν να αποτελούν σύμβολο ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗΣ, ΑΔΙΑΦΟΡΙΑΣ και πλήρους απαξίωσης μιας ιδέας που θα μπορούσε πραγματικά να ωφελήσει την κοινωνία και το περιβάλλον.