ΑΓΟΡΑΣΑΝ ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ ΓΙΑ ΨΙΧΟΥΛΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΑΠΑΙΤΟΥΝ ΠΕΡΙΟΥΣΙΕΣ!

Γράφει και σχολιάζει ο Δημήτρης Σαλαπάτας Δικηγόρος Δ.Σ.Ν.

Χιλιάδες δάνεια πέρασαν από τις τράπεζες στα funds σε τιμές που προκαλούν σοκ. Ενυπόθηκα δάνεια αποκτήθηκαν, σύμφωνα με όσα έχουν δημοσιοποιηθεί κατά καιρούς, ακόμη και στο 10% της αξίας τους, ενώ μη ενυπόθηκα δάνεια μεταβιβάστηκαν ακόμη και στο 2% ή 3%.

Και τι κάνουν σήμερα;

Αντί να προτείνουν δίκαιες λύσεις, απαιτούν από τους δανειολήπτες ποσά δέκα, δεκαπέντε ή και είκοσι φορές μεγαλύτερα από εκείνα που κατέβαλαν για να αποκτήσουν τις απαιτήσεις.

Αυτό δεν εξοργίζει μόνο. Προκαλεί το κοινό περί δικαίου αίσθημα.

Αν αγόρασες μια απαίτηση με 10.000 ευρώ, κανείς δεν σου αρνείται το δικαίωμα να έχεις κέρδος. Όταν όμως απαιτείς 100.000 ευρώ, όταν απειλείς με πλειστηριασμούς και οικονομική εξόντωση ανθρώπους για μια απαίτηση που απέκτησες έναντι ελάχιστου τιμήματος, γεννιέται ένα αμείλικτο ερώτημα:

Μιλάμε για επιχειρηματική δραστηριότητα ή για αισχρή τοκογλυφία και εκμετάλλευση της απόγνωσης των πολιτών;

Το ίδιο ισχύει και για τα μη ενυπόθηκα δάνεια. Αγοράζεις μια απαίτηση με 2.000 ευρώ και απαιτείς 20.000 ευρώ ή περισσότερα.

Ποιος μπορεί να πει με ειλικρίνεια ότι αυτό ανταποκρίνεται στην έννοια της δικαιοσύνης και της αναλογικότητας;

Ο Αστικός Κώδικας δεν είναι διακοσμητικός.

Το άρθρο 281 απαγορεύει την καταχρηστική άσκηση δικαιώματος. Το άρθρο 288 επιβάλλει την καλή πίστη.

Οι νόμοι δεν γράφτηκαν για να προστατεύουν μόνο τον Τραπεζίτη. Γράφτηκαν για να προστατεύουν και τον πολίτη από την υπέρμετρη άσκηση οικονομικής δύναμης.

Τα funds δεν μπορούν να απαιτούν κοινωνική ανοχή όταν διεκδικούν αποδόσεις που προκαλούν εύλογα ερωτήματα ως προς την αναλογικότητα των απαιτήσεών τους Άλλωστε μέχρι πού φτάνει το δικαίωμα του επενδυτή και από ποιο σημείο αρχίζει η κατάχρηση;

Το κέρδος είναι δικαίωμα. Η ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΕΙΑ όμως και η ΤΟΚΟΓΛΥΦΙΑ δεν μπορεί να γίνει κανόνας.