Κανονικοποίηση της αδικίας.

Κάπου ανάμεσα στις «διευκολύνσεις» και στην «εξυπηρέτηση του πολίτη», χάθηκε για άλλη μια φορά η έννοια της αξιοκρατίας. Και τώρα, οι ίδιοι που επί χρόνια συντηρούν έναν μηχανισμό πελατειακών σχέσεων, βγαίνουν με ύφος δικαιωμένου σωτήρα να μας πουν πως «προσπαθούσαν να βοηθήσουν».

Να βοηθήσουν ποιον ακριβώς; Τον πολίτη που τηρεί τους κανόνες ή εκείνον που ξέρει ποιον να πάρει τηλέφωνο; Γιατί αν η “βοήθεια” σημαίνει παρακάμψεις, ρουσφέτια και επιλεκτική εξυπηρέτηση, τότε δεν μιλάμε για κοινωνική πολιτική — μιλάμε για κανονικοποίηση της αδικίας.

Το πιο εξοργιστικό δεν είναι καν η πρακτική. Είναι η απουσία ντροπής. Η άνεση με την οποία βαφτίζεται το πρόβλημα ως λύση. Σαν να θεωρείται αυτονόητο ότι το κράτος λειτουργεί έτσι — και όποιος διαφωνεί είναι απλώς αφελής.

Αυτό το «έτσι είναι τα πράγματα» είναι που μας κρατάει πίσω. Όχι οι κρίσεις, ούτε οι δυσκολίες. Αλλά η ανοχή σε ένα σύστημα που ανακυκλώνει την ανισότητα και την παρουσιάζει ως εξυπηρέτηση.

Κάποια στιγμή, η δικαιολογία πρέπει να τελειώσει. Και να αρχίσει η ευθύνη.