Με ξένα μπετά και δικές σου πινελιές δεν χτίζεις όνομα — μόνο βιτρίνα

Υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα σε εκείνον που χτίζει κάτι από το μηδέν και σε εκείνον που απλώς βρίσκει κάτι έτοιμο και προσθέτει δυο πινελιές προσπαθώντας να το οικειοποιηθεί.

Σκέψου μια πολυκατοικία. Ο πρώτος άνθρωπος είναι αυτός που στέκεται μπροστά σε ένα άδειο οικόπεδο. Μελετά το έδαφος, σχεδιάζει τα θεμέλια, υπολογίζει τα φορτία, οραματίζεται τους χώρους πριν ακόμη υπάρξουν. Κάθε τούβλο, κάθε κολώνα, κάθε λεπτομέρεια φέρει τη σκέψη και την ευθύνη του. Γνωρίζει πού ξεκίνησε και γιατί κατέληξε έτσι το αποτέλεσμα. Αν κάτι δεν πάει καλά, ξέρει πού να κοιτάξει, γιατί έχει περπατήσει ο ίδιος όλη τη διαδρομή.

Ο δεύτερος, αντίθετα, έρχεται όταν το κτίριο έχει ήδη υψωθεί. Βλέπει τους τοίχους έτοιμους, τα διαμερίσματα σχηματισμένα, τη δομή ολοκληρωμένη. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να αλλάξει ένα χρώμα, να μετακινήσει ένα έπιπλο, να προσθέσει μια διακόσμηση. Κι όμως, πολλές φορές συμπεριφέρεται σαν να του ανήκει ολόκληρο το οικοδόμημα, αγνοώντας ότι η ουσία –τα θεμέλια και ο σκελετός– δεν είναι δική του δημιουργία.

Η διαφορά δεν είναι μόνο στο αποτέλεσμα· είναι κυρίως στη γνώση, στην ευθύνη και στην αλήθεια της προσπάθειας. Ο δημιουργός της πολυκατοικίας κουβαλάει το βάρος και την αξία του έργου του. Ο άλλος κουβαλάει απλώς την εικόνα του.