Υγρότοπος Νέας Κίου – Ο μελισσοφάγος και το τελευταίο φως .

Κάθε πρωί στον υγρότοπό μας ένας μελισσοφάγος καθόταν στην κορυφή ενός ξερού κλαδιού.

Τα φτερά του έλαμπαν στον ήλιο σαν μικρές φλόγες και το μακρύ λεπτό ράμφος του έκοβε τον αέρα κάθε φορά που ορμούσε να πιάσει μια μέλισσα.

Δεν ήταν όμως το κυνήγι που αγαπούσε περισσότερο ήταν το ταξίδι.

Κάθε απόγευμα πριν δύσει ο ήλιος πετούσε πάνω από τον βάλτο . Πετούσε χαμηλά πάνω από τα καλάμια και ύστερα ανέβαινε ψηλά μέχρι εκεί που το γαλάζιο του ουρανού γινόταν πορτοκαλί.

Μια μέρα ένα παιδάκι τον παρατηρούσε εκεί ψηλά να πετάει και ρώτησε τον παππού του «Που πηγαίνει κάθε βράδυ;»

«Εκεί που πηγαίνουν τα πουλιά κάθε βράδυ».

«Εκεί που αρχίζει η νοσταλγία» του απάντησε ο παππούς του .

Το παιδί δεν κατάλαβε.

Χρόνια αργότερα όταν μεγάλωσε ξαναγύρισε στον υγρότοπο και ξαναείδε τον μελισσοφάγο να κάθεται στο ίδιο ξερό κλαδί.

Ίσως να μην ήταν το ίδιο πουλί , ίσως και να ήταν .

Ο μελισσοφάγος άνοιξε τα φτερά του και χάθηκε μέσα στο τελευταίο φως .

Τότε ο έφηβος πλέον χαμογέλασε γιατί κατάλαβε ότι κάποια μέρη δεν τα εγκαταλείπουμε ποτέ πραγματικά .

Μένουν μέσα μας όπως τα πουλιά που κάθε άνοιξη κάνουν το μακρύ ταξίδι τους από τα νότια για να επιστρέψουν στον υγρότοπό μας και στον ίδιο ουρανό !

Photo : taSSos – 5/10/2026