“ΟΛΓΑ ΚΕΦΑΛΟΓΙΑΝΝΗ: 18.000 ΓΙΑ ΧΑΛΙΑ, 500 ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ”

17.980 ευρώ για δύο περσικά χαλιά στο γραφείο της υπουργού Τουρισμού.

Και την ίδια ώρα, σύμφωνα με την καταγγελία εκπαιδευτικού που μου μεταφέρθηκε, ένα ολόκληρο σχολείο καλείται να βγάλει τη χρονιά με 500 ευρώ.

Αυτό δεν είναι απλώς αντίθεση. Είναι η Ελλάδα των δύο μέτρων και των δύο κόσμων.

Για το υπουργικό γραφείο υπάρχει χρήμα για μαλλί, μετάξι και περσική πολυτέλεια.

Για το σχολείο υπάρχει η γνωστή ελληνική συνταγή:

«Βολέψου όπως μπορείς».

Δεν υπάρχει χαρτί Α4;

Βρες.

Δεν υπάρχουν μελάνια;

Βρες.

Χαλάνε τα φωτοτυπικά;

Περίμενε.

Λείπουν δάσκαλοι;

Κάνε υπομονή.

Αλλά το υπουργικό γραφείο πρέπει να έχει… περσικό χαλί. Και όχι ένα..Δύο.

Το σχολείο μετράει τα ευρώ.

Το υπουργικό γραφείο μετράει… τετραγωνικά χαλιού.

Ο γονιός πληρώνει φόρους.

Ο εκπαιδευτικός βάζει το χέρι στην τσέπη.

Το παιδί περιμένει τον δάσκαλο.

Και η εξουσία φροντίζει να μη χαλάσει η αισθητική του γραφείου.

Τι υπέροχη εικόνα της σύγχρονης Ελλάδας!

Τα παιδιά με τις φωτοτυπίες που δεν βγαίνουν.

Οι εκπαιδευτικοί με τις ελλείψεις.

Και η υπουργική καρέκλα πάνω σε περσικό ΝΑΙΝ από μαλλί και μετάξι.

Και μετά μας μιλούν για «επιτελικό κράτος».

Επιτελικό κράτος για ποιους;

Για τον μαθητή που δεν έχει χαρτί;

Ή για τον υπουργό που έχει χαλί;

Γιατί αν η Πολιτεία μπορεί να βρίσκει 17.980 ευρώ για να αναβαθμίσει το πάτωμα ενός υπουργικού γραφείου, αλλά τα σχολεία πρέπει να παρακαλούν για τα στοιχειώδη, τότε το πρόβλημα δεν είναι το χαλί.

Το πρόβλημα είναι η ιεράρχηση.

Και εδώ υπάρχει μια ειρωνεία που δεν χρειάζεται καν σχολιασμό:

Η ελληνική Παιδεία ψάχνει πόρους.

Το υπουργικό γραφείο ψάχνει… περσικά.

Ο εκπαιδευτικός να κάνει μάθημα με τα απολύτως απαραίτητα.

Η υπουργός να κάνει διοίκηση πάνω σε μαλλί και μετάξι.

Ο πολίτης να πληρώνει.

Το κράτος να ξοδεύει.

Και στο τέλος να μας ζητούν να χειροκροτήσουμε κιόλας.

Όχι, κυρία υπουργέ.

Το δημόσιο χρήμα δεν είναι διακοσμητικό αξεσουάρ.

Και η Ελλάδα δεν είναι σαλόνι πολυτελείας για τους εκάστοτε ενοίκους της εξουσίας. Γιατί μπορεί ένα περσικό χαλί να κοστίζει 17.980 ευρώ. Αλλά η αξιοπρέπεια ενός σχολείου δεν μετριέται σε τετραγωνικά μέτρα.

Και τα παιδιά μας δεν χρειάζονται περσικά χαλιά.

Χρειάζονται δασκάλους.

Χρειάζονται βιβλία.

Χρειάζονται χαρτί.

Χρειάζονται σχολεία που να λειτουργούν.

Τα χαλιά μπορούν να περιμένουν.Τα παιδιά όχι.