ΝΑΥΠΑΚΤΟΣ: ΕΝΑ ΜΑΘΗΜΑ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗΣ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΤΟΛΟ ΑΡΓΟΛΙΔΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ.

Κάθεσαι στην ξαπλώστρα, κάτω από την ομπρέλα, παραγγέλνεις έναν καφέ ή ένα ποτό, πληρώνεις μια απολύτως φυσιολογική τιμή και μπορείς να απολαύσεις τη θάλασσα όσο θέλεις. Ελεύθερα χωρίς καμία παραπάνω χρέωση!

Δύο καφέδες 7,80 ευρώ.

Μια μπίρα 3,50 ευρώ.

Ένα τοστ 3 ευρώ.

Ένα κοκτέιλ 8 ευρώ.

Όχι 35. Όχι 45 ευρώ ελάχιστη κατανάλωση για ένα ζευγάρι! Και μιλάμε για τη Ναύπακτο. Έναν σημαντικό και ιδιαίτερα γνωστό τουριστικό προορισμό.

Ας το συγκρίνουμε, λοιπόν, με το Τολό. Εκεί όπου κάποιοι επιχειρηματίες έχουν αποφασίσει ότι η ξαπλώστρα και η ομπρέλα πρέπει να συνοδεύονται από έναν λογαριασμό 35 ή 45 ευρώ ελάχιστη κατανάλωση, λες και ο λουόμενος δεν πήγε για μπάνιο αλλά για να χρηματοδοτήσει.. επενδυτικό πρόγραμμα!

Στη Ναύπακτο, όμως, φαίνεται πως υπάρχει μια άλλη αντίληψη. Ο πελάτης δεν αντιμετωπίζεται ως “πορτοφόλι πάνω σε δύο πόδια.”

Και υπάρχει ακόμη μια ευχάριστη λεπτομέρεια που έχει τη δική της σημασία. Εδώ δεν προσπαθούν να σου πουλήσουν υποχρεωτικά εμφιαλωμένο νερό. Σου φέρνουν μια μεγάλη, παγωμένη κανάτα με φιλτραρισμένο νερό. Και όταν τελειώσει, σου την ανανεώνουν. Απλό. Ανθρώπινο. Πολιτισμένο.

Δεν είναι λοιπόν όλα θέμα του πόσα θα αρπάξεις από τον πελάτη σήμερα. Είναι και θέμα του αν ο πελάτης θα φύγει ευχαριστημένος. Αν θα ξανάρθει. Αν θα μιλήσει θετικά για τον τόπο.

Η Ναύπακτος δείχνει ότι μπορείς να έχεις τουρισμό, κόσμο, κοσμικές παραλίες, καφετέριες, μπαρ, ξαπλώστρες και ομπρέλες, χωρίς να μετατρέπεις το μπάνιο σε… οικονομική δοκιμασία αντοχής.

Ίσως, λοιπόν, κάποιοι επιχειρηματίες του Τολού θα έπρεπε να κάνουν μια μικρή εκδρομή στη Ναύπακτο. Όχι για να κάνουν μπάνιο. Για να δουν πώς λειτουργεί μια τουριστική παραλία όταν ο πελάτης αντιμετωπίζεται ως πελάτης και όχι ως… ευκαιρία για υπερχρέωση και αισχροκέρδεια!

Γιατί, τελικά, ο τουρισμός δεν είναι: “Πόσα θα του πάρουμε σήμερα;”

Είναι: “Θα θέλει να ξανάρθει αύριο;”

Δημήτρης Σαλαπάτας #σαλαπατας