Γεωτρήσεις σε ομηρία: Η γραφειοκρατία στεγνώνει τον πρωτογενή τομέα

Την ώρα που η λειψυδρία εντείνεται, το κόστος παραγωγής αυξάνεται και οι καλλιεργητές δίνουν μάχη για να κρατήσουν ζωντανές τις εκμεταλλεύσεις τους, η διαδικασία αδειοδότησης γεωτρήσεων και χρήσης νερού εξακολουθεί να αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα αγκάθια της δημόσιας διοίκησης.

Οι ενδιαφερόμενοι βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα δαιδαλώδες σύστημα, γεμάτο δικαιολογητικά, πολύπλοκες διαδικασίες και ατελείωτες καθυστερήσεις. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου αιτήσεις παραμένουν στα συρτάρια για χρόνια, την ώρα που η ανάγκη για άρδευση είναι άμεση και καθορίζει την επιβίωση ολόκληρων καλλιεργειών.

Ακόμη μεγαλύτερο προβληματισμό προκαλεί το γεγονός ότι, σύμφωνα με καταγγελίες παραγωγών, νεότερες αιτήσεις φαίνεται να προχωρούν ταχύτερα από παλαιότερες, δημιουργώντας εύλογα ερωτήματα για τον τρόπο με τον οποίο γίνεται η διαχείριση των φακέλων και η σειρά προτεραιότητας.

Στο επίκεντρο βρίσκεται και η σοβαρή υποστελέχωση των αρμόδιων υπηρεσιών. Με περιορισμένο προσωπικό να καλείται να διαχειριστεί χιλιάδες υποθέσεις, οι καθυστερήσεις μοιάζουν πλέον αναπόφευκτες, ενώ το διοικητικό αδιέξοδο μεταφέρεται αυτούσιο στους παραγωγούς.

Το αποτέλεσμα είναι η γραφειοκρατία να λειτουργεί ως ακόμη ένας παράγοντας πίεσης για τον πρωτογενή τομέα. Αντί οι υπηρεσίες να διευκολύνουν την πρόσβαση σε έναν ζωτικής σημασίας φυσικό πόρο, οι παραγωγοί εγκλωβίζονται σε έναν φαύλο κύκλο αναμονής, αβεβαιότητας και χαμένων καλλιεργητικών περιόδων.

Η ανάγκη για απλούστευση των διαδικασιών, μείωση των απαιτούμενων δικαιολογητικών, πλήρη ψηφιοποίηση και ουσιαστική ενίσχυση των υπηρεσιών δεν αποτελεί πλέον απλώς μια διοικητική μεταρρύθμιση. Είναι προϋπόθεση για να μη συνεχίσει η ελληνική ύπαιθρος να διψά όχι μόνο από νερό, αλλά και από αποτελεσματικό κράτος.