15 ΔΙΣ ΓΙΑ ΟΠΛΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΛΜΑΜΕ ΝΑ ΡΙΞΟΥΜΕ ΕΝΑ ΚΑΛΩΔΙΟ!

3,5 δισ. για Rafale.

3,5 δισ. για τον Θόλο του Αχιλλέα.

4,03 δισ. για 4 φρεγάτες Belharra.

Και άλλα 4 δισ. για αμερικανικούς πυραύλους.

Σύνολο; Πάνω από 15 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΥΡΩ. Με αίμα. Με φόρους. Με ΕΝΦΙΑ, με ΦΠΑ στο ψωμί, με περικοπές από νοσοκομεία.

Και για τι τα πήραμε; Για να έχουμε αποτροπή. Για να λέμε “δεν μας κουνιέται κανείς”. Για να έχουμε κυριαρχία.

Και έρχεται η ώρα να ποντίσεις ένα καλώδιο. ΕΝΑ ΚΑΛΩΔΙΟ. Όχι πυρηνικό υποβρύχιο. Ένα καλώδιο ρεύματος. Σε ελληνικό νησί. Σε ελληνικό έδαφος. Στην Κάσο, στην Κρήτη, στην Κύπρο. Εκεί που είναι η Ελλάδα.

Και τι κάνεις; Κάνεις πίσω.

Κοιτάς την Άγκυρα. Περιμένεις το “πράσινο φως” από την Ουάσιγκτον. Αναβάλλεις. “Για τεχνικούς λόγους”. “Για το κόστος”. “Θα το δούμε”.

ΡΕ ΣΟΒΑΡΑ ΤΩΡΑ;

Αν φοβάσαι να βάλεις ένα καλώδιο, τότε τι τα πήρες τα Rafale; Για παρελάσεις;

Αν τρέμεις να ασκήσεις ένα κυριαρχικό δικαίωμα που σου δίνει το Διεθνές Δίκαιο, η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, τότε τι νόημα έχει ο Θόλος; Για να προστατεύει τι; Μια χώρα που δεν τολμάει;

Αυτό δεν είναι διπλωματία. Είναι παράλυση. Είναι το σύνδρομο του “μην ενοχλήσουμε”.

Μας είπαν ότι γίναμε η ισχυρότερη Ελλάδα ever. Ότι έχουμε συμμαχίες από άλλο πλανήτη. Ότι η αποτροπή μας είναι θωρακισμένη.

Και στην πρώτη άσκηση κυριαρχίας, όχι πολέμου, ΑΣΚΗΣΗΣ, κάνουμε πίσω σαν να είμαστε ένοικος στο ίδιο μας το σπίτι.

Ο Τούρκος βγάζει NAVTEX για να βάλεις ΕΣΥ ρεύμα στο νησί ΣΟΥ, και εσύ το συζητάς;

Το ερώτημα δεν είναι αν θα γίνει το καλώδιο. Το ερώτημα είναι ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΑΥΤΗ Η ΧΩΡΑ.

Είναι χώρα που αγοράζει όπλα για να έχει κυριαρχία, ή αγοράζει όπλα για να νιώθει ψυχολογικά ασφαλής ενώ έχει ήδη παραδώσει την κυριαρχία;

Γιατί 15 δισ. χωρίς πολιτική βούληση, είναι απλά 15 δισ. σε μέταλλο που σκουριάζει.

Και το καλώδιο; Το καλώδιο είναι το τεστ. Αν δεν μπορείς να περάσεις αυτό, δεν μπορείς να περάσεις κανένα.

Η Ιστορία δεν θα γράψει ότι φοβηθήκαμε την Τουρκία. Θα γράψει ότι πληρώσαμε για να φοβόμαστε πιο ακριβά!